Ο Αλέξης Χαρίτσης υποστηρίζει ότι η Αριστερά μπορεί να διεκδικήσει πλειοψηφικό ρόλο με συνεργασίες, ενεργοποίηση της κοινωνίας και πολιτική που απαντά στις ανάγκες και τα συναισθήματα των πολιτών.
Την ανάγκη για ευρύτερες συνεργασίες και ενεργό συμμετοχή της κοινωνίας προβάλλει ο Αλέξης Χαρίτσης, σχολιάζοντας διεθνείς πολιτικές εξελίξεις. Κατά την εκτίμησή του, η Αριστερά μπορεί να αποκτήσει πλειοψηφική δυναμική όταν συνδυάζει τη διεύρυνση των συμμαχιών με την ικανότητα να εμπνέει και να κινητοποιεί.
Ως παραδείγματα αναφέρει τη Βραζιλία, τη Σερβία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ισπανία και τη Νέα Υόρκη. Για τη Βραζιλία σημειώνει ότι ο Λούλα συνεργάστηκε, όπως αναφέρει, με δυνάμεις από ευρύ πολιτικό φάσμα. Για τη Σερβία περιγράφει τη φοιτητική λίστα ως πολυσυλλεκτική προσπάθεια απέναντι στο καθεστώς Βούτσιτς.
Στην ίδια ανάρτηση, ο Χαρίτσης αναφέρεται στον Μελανσόν και στη σχέση του με μετριοπαθείς δημοκρατικές δυνάμεις, καθώς και στη συνεργασία του Die Linke με Πράσινους και Σοσιαλδημοκράτες στο Βερολίνο. Για τη Νέα Υόρκη υποστηρίζει ότι ο Μαμντάνι επιδιώκει να εντάξει ευρύτερες δυνάμεις, ενώ για την Ισπανία επικαλείται τη στάση του Σάντσεθ και εκφράζει την εκτίμηση ότι οι αριστερές δυνάμεις που απορρίπτουν τη συνεργασία κινδυνεύουν με πολιτική περιθωριοποίηση.
Ο ίδιος θεωρεί ότι οι διαφορετικές αυτές περιπτώσεις αναδεικνύουν τη σημασία της κοινωνικής κινητοποίησης. Επισημαίνει, επίσης, ότι συγκεκριμένες απαντήσεις στο κόστος ζωής, την ακρίβεια και τις ανισότητες είναι αναγκαίες, ενώ υποστηρίζει πως η πολιτική χρειάζεται να απευθύνεται και στα συναισθήματα των ανθρώπων. Κατά τον Χαρίτση, η Αριστερά πρέπει να μετατρέπει τον φόβο σε ελπίδα, αντί να τον αφήνει να ενισχύει την ακροδεξιά.
Ως τρίτο στοιχείο, ο Χαρίτσης αναδεικνύει τη σύγκρουση, υποστηρίζοντας ότι η διεύρυνση των συμμαχιών δεν συνεπάγεται πολιτική υποχώρηση. Επικαλείται τη στάση του Λούλα απέναντι στις αμερικανικές πιέσεις και την άρνηση του Σάντσεθ να αποδεχθεί την απαίτηση για αμυντικές δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ. Κλείνοντας, αναφέρεται σε μέτωπο, κοινωνική κινητοποίηση, πάθος και σύγκρουση ως στοιχεία μιας δύσκολης, αλλά κατά την εκτίμησή του, δυνητικά νικηφόρας μάχης απέναντι στην Ακροδεξιά.
