Τα συλλαλητήρια της Τετάρτης ήταν μόνο η αρχή, αφετηρία ενός νέου κύκλου αγώνων της νεολαίας
Αλέξανδρος Λιανός*
Οι νεολαιίστικες κραυγές που ξεσηκώνουν μία μία στη σειρά δεκάδες ευρωπαϊκές πόλεις σφραγίζουν τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Και όσο κι αν το σύστημα θέλει να τις παρουσιάζει «άναρθρες», τα συνθήματα που ηχούν στις πλατείες και τους δρόμους της Αλβανίας, της Γαλλίας, του Βελγίου, της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Γερμανίας μιλούν στις καρδιές εκατομμυρίων νέων στην Ευρώπη και τον κόσμο. Δεν είναι σε τελική ανάλυση και πολλά αυτά που χωρίζουν έναν νέο από τους 35 μαθητές μιας τάξης σε ένα σχολείο στα προάστια του Παρισιού, με τον μαθητή που κατέληξε στο νοσοκομείο μετά από πτώση σοβά σε σχολική αίθουσα της Θεσσαλονίκης.
Ανεξαρτήτως αποχρώσεων και ιδεολογικών αφετηριών η πολιτική είναι ίδια και για αυτό ίδια είναι και τα αποτελέσματά της, ξεπερνώντας τα σύνορα και τις επιμέρους διαφορές. Είναι οι άνεμοι της πολεμικής οικονομίας που λυσσομανούν από άκρη σε άκρη στην Ευρώπη τσακίζοντας τα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα και ανάγκες, οι κόφτες και το Σύμφωνο Σταθερότητας της ΕΕ που πετσοκόβουν τα όποια απομεινάρια κοινωνικού κράτους, τα γκλομπ και τα χημικά της στρατιωτικοποιημένης αστυνομίας που επιστρατεύονται για να «πείσουν» όσους δεν συμμορφώνονται με τις υποδείξεις. Τα πεζοδρόμια σπάνε λοιπόν από τη νεανική οργή απέναντι στο μαύρο παρόν και μέλλον, στη μισή ζωή – μισή δουλειά – μισή μόρφωση, απέναντι τελικά στον κυνισμό και τη μιζέρια που αντικατέστησαν τα όνειρα.
Τα κροκοδείλια δάκρυα του αστικού πολιτικού συστήματος για τις σπασμένες βιτρίνες καταστημάτων φτωχών μικροϊδιοκτητών δεν είναι παρά πανικόβλητες προσπάθειες να πυροδοτηθεί ο κοινωνικός αυτοματισμός, να συκοφαντηθεί ο αγώνας της νεολαίας, να αποπροσανατολιστεί η συζήτηση από τα καυτά προβλήματα που ξεσηκώνουν τους νέους ανθρώπους.
Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της επιδίδονται σε ένα προληπτικό κυνήγι μαγισσών απέναντι σε επεισόδια που δεν έχουν ακόμη ξεσπάσει, σε καταστήματα που δεν έχουν ακόμη καταστραφεί, σε αυτοκίνητα που δεν έχουν ακόμη καεί. Και σαν να μην έφτανε αυτό επιστρατεύει περισσότερους από 3.000 πάνοπλους αστυνομικούς που περικύκλωσαν το κέντρο της Αθήνας ανήμερα των απεργιακών κινητοποιήσεων σε εκπαίδευση και υγεία την Τετάρτη 21 Οκτώβρη. Τρέμουν στην ιδέα ότι η νέα γενιά συνειδητοποιεί ότι δεν έχει τίποτα να χάσει, τρέμουν στην ιδέα ότι τελικά η οργή που σιγοκαίει στις νέες ηλικίες μπορεί να γίνει μαχητικό κίνημα ανατροπής. Τι αλήθεια έχει να υποσχεθεί η «υπεύθυνη και ρεαλιστική» πολιτική τους πέρα από ένα μέλλον άχαρης περιπλάνησης στην κοιλάδα των δακρύων; Την ίδια στιγμή λοιπόν που ο «αντισυστημικός» Ηλίας Κασιδιάρης διευρύνει τον κύκλο επιρροής του από τον τρισεκατομμυριούχο Ίλον Μασκ στον δισεκατομμυριούχο Δημήτρη Γιαννακόπουλο(!), χιλιάδες νέοι μαθαίνουν την αξία της συλλογικής διεκδίκησης και δράσης, ανακαλύπτουν ότι «η ομορφιά είναι στους δρόμους».
Προϋπόθεση να γυρίσει σελίδα η αριστερά, που στις κυρίαρχες εκδοχές της βλέπει το κίνημα ως κομπάρσο
Τα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια που πλημμύρισαν την Αθήνα την Τετάρτη είναι μόνο η αρχή και μπορούν να αποτελέσουν αφετηρία ενός νέου κύκλου αγώνων της νεολαίας και μιας νέας σελίδας στο νεολαιίστικο κίνημα κόντρα στις ακίνδυνες για την κυβέρνηση διαμαρτυρίες συμβολικού κατά βάση χαρακτήρα που κυριάρχησαν τα τελευταία χρόνια. Οι δεκάδες χιλιάδες φοιτητών και μαθητών που βγήκαν στους δρόμους αποδεικνύουν ότι οι επόμενοι μήνες μπορούν να σφραγιστούν από τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας, από την ατζέντα των εργαζομένων και της νεολαίας και όχι από τα κοστολογημένα προγράμματα των αστικών κομμάτων.
Για να «γίνει της Γαλλίας» απαιτείται ενωτική μαχητική πρόταση αγώνα που θα συγκρουστεί με την πολιτική της φτώχειας, της ακρίβειας και του πολέμου, που θα «δώσει τον λόγο» στην πλατιά αγωνιστική πλειοψηφία κόντρα στους παράλληλους κομματικούς μονολόγους, που θα σπάσει τελικά τον τσαμπουκά της κυβέρνησης και του συστήματος.
Με μαχητικούς αγώνες για δουλειά, μόρφωση, δημοκρατικά δικαιώματα, ελεύθερο χρόνο και πολιτισμό κόντρα και έξω από την ασφυξία της πολεμικής οικονομίας και του δημοσιονομικού σφαγείου της ΕΕ. Με σύγκρουση και μάχη και όχι με συμβολικές διαμαρτυρίες, συλλογική ανατρεπτική δράση και όχι πεφωτισμένους γραφειοκράτες, για να πάρουμε όσα μας αξίζουν και όχι τα ψίχουλα που περισσεύουν.
Απαραίτητη προϋπόθεση: Να γυρίσει σελίδα η αριστερά που στις κυρίαρχες εκδοχές της στέκει αμήχανη μπροστά στα μεγάλα κινηματικά ξεσπάσματα που της χαλάνε τη σούπα! Χρειάζεται να ηττηθούν η διγλωσσία που καταγγέλλει για παράδειγμα τα δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς όταν πρόκειται για τον άξονα με ΗΠΑ-Ισραήλ αλλά όχι όταν αφορούν την τουρκική «επιθετικότητα-προκλητικότητα», ο ρηχός αντικυβερνητισμός των αντιδεξιών μετώπων που με μαθηματική ακρίβεια στρώνουν πάντα τον δρόμο στη «δεξιά» και φέρνουν απογοήτευση , ο ακίνδυνος και άχαρος οικονομισμός που αρνείται τους πολιτικούς στόχους γιατί φοβάται να πει ότι εάν σήμερα δεν αμφισβητηθεί η Αγία Τριάδα της ΕΕ, της πολεμικής οικονομίας και των καπιταλιστικών κερδών τότε καμιά εργατική ή νεολαιίστικη διεκδίκηση δεν μπορεί να σταθεί.
Να ξεπεραστεί η υποταγή όλων αυτών στην εκλογική-κοινοβουλευτική ενίσχυση και εκπροσώπηση που θέλει το κίνημα «κομπάρσο» και όχι υποκείμενο ανατροπής. Μια τέτοια αριστερά δεν μπορεί να νιώσει, να καταλάβει και να εμπνεύσει τις καρδιές και τα μυαλά των νέων που εξεγείρονται, των νέων που δεν έχουν τίποτα να χάσουν, των παιδιών που δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό.
*μέλος του ΚΣ της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ που κυκλοφόρησε 24-25 Οκτωβρίου
