Ο Πάολο Σολιέρ μιλάει για το ποδόσφαιρο στα «μολυβένια χρόνια» της Ιταλίας
Φωτο: Ο Πάολο Σολιέρ διαβάζοντας το Manifesto τη δεκαετία του ’70 (Φωτο: Zona Cesarini)
Ο Πάολο Σολιέρ δεν είναι η πρώτη φορά που φιλοξενείται στην Εποχή. Πριν από έξι χρόνια (Ιούλιος 2020) με τίτλο: «Πάντα στην αριστερή πλευρά!» είχαμε παρουσιάσει την ιστορία του ιταλού επιθετικού που συνδύασε το ποδόσφαιρο με τη συμμετοχή στην επαναστατική αριστερά καθώς ο εικοσιδιάχρονος τότε Σολιέρ αρχικά πλησίασε την Potere Operaio (Εργατική Εξουσία) που είχαν ιδρύσει ο Νέγκρι, ο Σκαλτσόνε και ο Μπαλεστρίνι, όμως τελικά θα ενταχθεί στην Avanguardia Operaia (Εργατική Εμπροσθοφυλακή) που είχε δύναμη στα εργοστάσια της Pirelli και της Siemens. O Πάολο θα ταχθεί ενάντια στην ένοπλη βία των Ερυθρών Ταξιαρχιών, υποστηρίζοντας φανατικά την πολιτική δράση για τα λαϊκά και εργατικά προβλήματα. Μάλιστα θα ακολουθήσει την Avanguardia Operaia στη συγκρότηση της Προλεταριακής Δημοκρατίας, την οποία θα υποστηρίξει δημόσια στις εκλογές τους 1974.
O Πάολο Σολιέρ παραμένει ενεργός στα κοινωνικά κινήματα και πρόσφατα παραχώρησε συνέντευξη στο φανζίν Campi di Provincia, που εκδίδεται από την ASD Aurora Vanchiglia, έναν αντιφασιστικό και αντισεξιστικό αθλητικό σύλλογο με έδρα το Τορίνο, για το βιβλίο του Calci e sputi e colpi di testa («Κλωτσιές, φτυσίματα και κουτουλιές.»).
Αρχικά αναφέρθηκε στα πρώτα του βήματα λέγοντας: «Ξεκίνησα να εργάζομαι σε κοινωνικές υπηρεσίες ενώ ήμουν ακόμα στο Τορίνο, στην τοπική εκκλησία, προσπαθώντας να βελτιώσω την κοινωνία και να βοηθήσω τους πιο ευάλωτους. Εκείνη την εποχή, μια ομάδα προσπαθούσε να συμπεριλάβει περισσότερους ανθρώπους από την κοινότητα, αλλά βιώσαμε πολλές αποτυχίες και λίγες επιτυχίες. Έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την έλλειψη ενδιαφέροντος των ανθρώπων. Από τη στιγμή που έγινα επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, συνέχισα να ασχολούμαι με τον ακτιβισμό, προσπαθώντας επίσης να κεφαλαιοποιήσω τη φήμη μου. Αλλά η πολιτική είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, και δυστυχώς, δεν θυμάμαι καμία σημαντική νίκη σε αυτό το μέτωπο».
Στο ερώτημα για την πολιτική πρακτική εκείνης της εποχής στο ιταλικό ποδόσφαιρο ο Σολιέρ ειπε: «Δεν τη δημιούργησα εγώ, συμμετείχα σε αυτήν, και ήταν μια πολύ όμορφη στιγμή. Ενώ ο κόσμος έλεγε ότι οι ποδοσφαιριστές δεν μπορούσαν να ασχολούνται με τίποτα άλλο εκτός από την μπάλα, καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια ομάδα που ήθελε να βελτιώσει την κατάσταση στη χώρα μας. Καταφέραμε να κάνουμε κάτι, έστω και μικρό. Το σωματείο των παικτών ήταν πολύ συνδεδεμένο με την πολιτική, αλλά η πολιτική ήταν αποδοκιμασμένη στον κόσμο του ποδοσφαίρου. Οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές δεν ενδιαφέρονταν να συμμετάσχουν. Και, προφανώς, οι ηγέτες της ομοσπονδίας και των συλλόγων ήταν οι πρώτοι που αντιπαθούσαν την εμπλοκή των ποδοσφαιριστών στην πολιτική. Παρόλο που ήμασταν λίγοι, προσπαθήσαμε να χρησιμοποιήσουμε τη φήμη μας για να δώσουμε στο ποδόσφαιρο μια πολιτική διάσταση. Όπως έχω ήδη πει, υπήρξαν περισσότερες ήττες παρά νίκες, αλλά ήταν ένα σημαντικό ταξίδι, δεδομένου ότι οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές δεν ενδιαφέρονταν για ένα αριστερό σωματείο όπως το δικό μας και ως εκ τούτου δεν μας υποστήριζαν. Όλα αυτά σε ένα περιβάλλον όπου μας βομβαρδίζουν συνεχώς με το ίδιο ρεφρέν: “Είστε ποδοσφαιριστές, πληρώνεστε για να παίζετε και θέλετε να κάνετε μαθήματα και στους άλλους;” Σταδιακά, ακόμη και μέσα στο σωματείο μας, κάποιοι ήθελαν να επικεντρωθούν αποκλειστικά σε θέματα που σχετίζονται με το ποδόσφαιρο, υποβιβάζοντας την πολιτική σε δεύτερη μοίρα. Μου φαίνεται ότι σήμερα, η πολιτική δεν συζητείται πλέον καθόλου στο ποδόσφαιρο… Δεν έχουμε δει καμία ομάδα ποδοσφαιριστών να προσπαθεί να εκφράσει τα αιτήματά της».
Εκτός από την αδιαφορία των ποδοσφαιριστών και των φιλάθλων, ο Σολιέρ ερωτήθηκε για την άρχουσα και πολιτική τάξη που ήταν απρόθυμη –ακόμη και εντελώς εχθρική– σε αυτό το είδος πρωτοβουλίας και, κατά συνέπεια, στο όραμά του για τον αθλητισμό. «Ναι, ήταν προφανώς εναντίον μας επειδή, σύμφωνα με αυτούς, επρόκειτο να καταπατήσουμε τα προνόμιά τους. Από την άλλη πλευρά, ο στόχος μας ήταν να βελτιώσουμε την πολιτική και κοινωνική κατάσταση προσπαθώντας παράλληλα να συμπεριλάβουμε τα πιο ευάλωτα τμήματα της κοινότητας. Δυστυχώς, ο κόσμος του ποδοσφαίρου πάντα προσπαθούσε να αποφύγει την εμπλοκή σε πολιτικά ζητήματα ή την κοινωνική κριτική. Σχεδόν όλοι οι βασικοί παίκτες εκείνη την εποχή ήταν περισσότερο επικεντρωμένοι στο δικό τους συμφέρον παρά στην καταπίεση που βίωνε η υπόλοιπη κοινωνία. Παρόλο που συναντηθήκαμε μεταξύ μας με το συνδικάτο, οι πρωτοβουλίες μας δεν κέρδισαν ποτέ πραγματικά έδαφος. Και επιπλέον, στις συναντήσεις του συνδικάτου, υπήρχαν το πολύ δύο ή τρεις παίκτες από την ίδια ομάδα».
Ο Πάολο Σολιέρ είναι μια σπουδαία φυσιογνωμία του ιταλικού ποδοσφαίρου που επιμένει: «Εξαρτάται από τους νέους να φέρουν τις ιδέες, εξαρτάται από αυτούς να πάρουν τον κόσμο στα χέρια τους. Έχω ήδη κάνει το καθήκον μου».
Πηγές: Dialectik Football, Fanzine: Campi di Provincia, Zona Cesarini
