Η ανακοίνωση της Υπηρεσίας Ασύλου ότι κινεί διαδικασία ανάκλησης του καθεστώτος διεθνούς προστασίας του Τζαβέντ Ασλάμ – του προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας στην Ελλάδα – δεν είναι απλά μια διοικητική πράξη.
Είναι ένα πολιτικό σήμα: πως η ελληνική κυβέρνηση, υπό την καθοδήγηση του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνου Πλεύρη, όχι μόνο αλλάζει την πολιτική ασύλου, αλλά επιλέγει *στόχους* με δημόσιο προφίλ για να στείλει μήνυμα σε όλους τους πρόσφυγες και μετανάστες.
Ο Ασλάμ, που ζει στην Ελλάδα εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες και έχει ενεργό ρόλο στην υπεράσπιση μεταναστών, αντιμετωπίζει τώρα την ανάκληση του ασύλου που του είχε χορηγηθεί το 2021 και είχε επικυρωθεί και δικαστικά. ([Βεργίνα Τηλεόραση][2]) Αντί να αναγνωριστεί η συμβολή του στην υπεράσπιση ανθρώπων που βρίσκονται σε ευάλωτη θέση, η Διοίκηση επιλέγει να θέσει υπό αμφισβήτηση το ίδιο του το δικαίωμα στην προστασία.
Αυτή η κίνηση δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός· αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου κύματος ανάκλησης καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Τα τελευταία χρόνια έχει καταγραφεί *εκρηκτική αύξηση* αυτών των περιπτώσεων, από 19 συνολικά ανάκλησεις σε ολόκληρη την περίοδο 2013-2020 σε πάνω από 580 από το 2021 έως το 2025.
Για την Αριστερά, αυτή η εξέλιξη δεν είναι απλώς τεχνικό ζήτημα διαδικασίας ασύλου. Είναι ξεκάθαρη πολιτική επιλογή που δείχνει ότι το κράτος βλέπει τους πρόσφυγες όχι ως ανθρώπους υπό προστασία, αλλά ως «προβλήματα» προς απομάκρυνση – και όταν ο πρόσφυγας μάλιστα έχει ηγετικό ρόλο και δημόσιο λόγο για τα δικαιώματα των μεταναστών, τότε γίνεται *πραγματικός στόχος*.
Στο ίδιο πνεύμα, η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Αριστεράς κατέθεσε σχετική ερώτηση προς τον υπουργό Μετανάστευσης ζητώντας εξηγήσεις για την απόπειρα ανάκλησης και επισημαίνοντας ότι εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την ανεξαρτησία της Υπηρεσίας Ασύλου και για το εάν η διαδικασία κινείται *κατ’ εντολή του υπουργού*.
Η Νέα Αριστερά, με αυτή την παρέμβαση, υπογραμμίζει πως η ανάκληση ασύλου σε έναν άνθρωπο που έχει λάβει διεθνή προστασία και έχει επικυρωθεί δικαστικά είναι *πρόκληση* απέναντι στο ίδιο το σύστημα διεθνούς προστασίας, και ωθεί σε περαιτέρω πολιτικό και νομικό έλεγχο της διαδικασίας.
Απέναντι σε αυτή την επίθεση, πρέπει να σταθούμε με αποφασιστικότητα. Δεν μπορούμε να δεχθούμε να θυσιάζονται ανθρώπινες ζωές και δικαιώματα στο βωμό μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες ως αναλώσιμους αριθμούς. Η υπόθεση του Τζαβέντ Ασλάμ δεν είναι ένα μεμονωμένο γραφειοκρατικό συμβάν· είναι *σύμβολο της κρίσης των δικαιωμάτων στην Ελλάδα*, όπου η προστασία του ασύλου – μια από τις πιο θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου – τίθεται υπό αμφισβήτηση για πολιτικούς λόγους.
Η πολιτική αυτή πρέπει να ανατραπεί – όχι μόνο μέσω επερωτήσεων και δηλώσεων, αλλά με σθεναρή αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, με νομική υποστήριξη, και με μαζική κινητοποίηση των κοινωνικών δυνάμεων που πιστεύουν ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι χώρος *προστασίας και αξιοπρέπειας* για όσους έχουν ανάγκη.