Για την από καιρού αναμενόμενη αποχώρηση της "ομάδας Μπίστη" από την Νέα Αριστερά, ίσως κάποιος δεν θα είχε να πει και πολλά. Όχι μόνο γιατί ήταν αναμενόμενη, αλλά και γιατί με βάση την πολιτική συγκυρία, είναι αρκετά σαφής ως προς τις θέσεις και τις προθέσεις της.
Δύο παρατηρήσεις μόνο.
Στο κείμενο αποχώρησης, γράφεται:
«Ως ιδρυτικά μέλη της Νέας Αριστεράς, δύο ήταν εξαρχής οι βασικές μας προτεραιότητες.
Πρώτον, η ανάγκη να ξεμπερδέψει η Αριστερά με το επικίνδυνο φαινόμενο του κασσελακισμού, κάτι που κατέστη εφικτό με την αποφασιστική- μετά ένα σημείο -στάση συντρόφων και συντροφισσών του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεύτερον, η ανάγκη να διαμορφωθεί ένα πολιτικό υποκείμενο που θα λειτουργούσε ως καταλύτης για την ανασύνθεση και την ενότητα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου».
Αυτό καταδεικνύει, ότι από την ίδρυση της Νέας Αριστεράς, οι αποχωρήσαντες είχαν διαφορετικές προτεραιότητες από αυτές που εκφράζονταν με την ιδρυτική διακήρυξη της Νέας Αριστεράς.
Σε αντιδιαστολή με όσα ισχυρίζεται το κείμενο των δέκα, η ιδρυτική διακήρυξη της Νέας Αριστεράς, διατυπώνει τα παρακάτω: «Η Νέα Αριστερά ιδρύθηκε μέσα από την κρίση που εκδηλώθηκε στο ΣΥΡΙΖΑ, μετά από διαδοχικές πολιτικές ήττες και την απότομη μετάλλαξη του. Και είναι εδώ για να σηματοδοτήσει την αναγκαία επανίδρυσή της. Ξεκινάμε έχοντας ενσωματώσει και επεξεργαστεί τις θετικές και αρνητικές εμπειρίες του παρελθόντος. Ξεκινάμε έχοντας σαφή και συγκεκριμένη πρόταση για το πώς μπορούν να αλλάξουν οι πολιτικοί και κοινωνικοί όροι και συσχετισμοί στη χώρα μας. Ξεκινάμε έχοντας επίγνωση των δυσκολιών, αλλά κυρίως των δυνατοτήτων. Στόχος μας είναι να αποτελέσουμε βαθμιαία τον κεντρικό πολιτικό πόλο για την ανασύνταξη του αριστερού κινήματος.Όχι όμως μόνοι μας. Με την εργατική τάξη και συνολικά κόσμο της εργασίας, της δημιουργίας και του πολιτισμού, με τα πιο φτωχά και ευάλωτα κοινωνικά στρώματα, με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, με τα νέα κοινωνικά κινήματα, με τις ζωντανές δυνάμεις που έχουν υλικά και ρητά συμφέροντα από τη μεταβολή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Αντιπαλεύει όλες τις διακρίσεις ταξικής θέσης. Η πρότασή μας συνδέει την ειρήνη με τη δημοκρατία και στοχεύει στην κοινωνική χειραφέτηση. καταλύει την πατριαρχία και όλες τις διακρίσεις φυλής, φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού. ενσωματώνει τις οικολογικές αναγκαιότητες και την προστασία του περιβάλλοντος στις παραγωγικές δραστηριότητες. συναιρεί την οικουμενική ισότητα με τη γενική ελευθερία και καθοδηγείται από τον ορίζοντα της καθολικής δικαιοσύνης. Αυτή είναι η Νέα Αριστερά. Αυτή είναι η Αριστερά της εποχής μας. Η Αριστερά που έχουμε ανάγκη».
Είναι εμφανές, ότι δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στην ιδρυτική διακήρυξη της Νέας Αριστεράς και σε όσα γράφουν σήμερα ότι είχαν ως προτεραιότητες οι συμμετέχοντες στην ομάδα Μπίστη.
Ποτέ η Νέα Αριστερά δεν διακήρυξε, μέσα από τα επίσημα κείμενά της, ότι θα αποτελούσε «ένα πολιτικό υποκείμενο που θα λειτουργούσε ως καταλύτης για την ανασύνθεση και την ενότητα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου».
Ακόμα, στην ιδρυτική διακήρυξη της Νέας Αριστεράς, δεν υπάρχει καμία αναφορά σε φαινόμενο Κασσελακισμού. Αντίθετα, στα κείμενα του ιδρυτικού συνεδρίου της Νέας Αριστεράς, καταναλώνεται πολύ μελάνι, για να ξεκαθαριστεί ότι η προεδρία Κασσελάκη, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά αποτέλεσμα βαθμιαίας μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ, που ξεκίνησε από τον κυβερνητισμό του 2015-2019 και εντάθηκε το 2019-2023 με την στροφή προς το υποτιθέμενο κέντρο.
Και η δεύτερη παρατήρηση:
Η αριστερά πράγματι ξεμπέρδεψε με το «επικίνδυνο φαινόμενο του Κασσελακισμού, κάτι που κατέστη εφικτό με την αποφασιστική- μετά ένα σημείο -στάση συντρόφων και συντροφισσών του ΣΥΡΙΖΑ»;;;
Από ένα σημείο και μετά η στάση των συντρόφων του ΣΥΡΙΖΑ, έγινε αποφασιστική... αλλά πριν γίνει αποφασιστική, τι ήταν; Όχι αποφασιστική; Ή ήταν στάση υποστήριξης, ενίσχυσης, προώθησης του επικίνδυνου φαινομένου; Με πόση ευκολία, παραλείπονται πράγματα και στρογυλλεύονται γωνίες, προκειμένου να φτάσουμε σε αυτό που υποτίθεται ότι θέλουμε να πολεμήσουμε. Δηλαδή την πολιτική αναξιοπιστία της αριστεράς. Ας μείνουμε, μόνο σε αυτές τις δύο παρατηρήσεις. Γιατί αν πάμε στην ουσία του κειμένου, θα πρέπει να αναφερθούμε σε πάρα πολλά ζητήματα, για τα οποία υπάρχουν σίγουρα, τελείως διαφορετικές προσεγγίσεις για την στρατηγική της αριστεράς συνολικότερα και όχι μόνο για το τακτικό κομμάτι των συμμαχιών και των προτεραιοτήτων.